De jaarlijkse meeting is weer een feit. Deze keer werd hij gehouden in Groesbeek. Het septemberweekend was georganiseerd door Ellen en Fred van Os tezamen met hun dochter Anouk. Ze hebben er heel wat werk van gemaakt, wat resulteerde in een fantastisch en goed lopend weekend.
De start voor ons was echter niet zo geweldig. Addy Gideonse en mijn man Harry Creutzburg kwamen mij om vrijdagavond 17.00 uur uit het werk afhalen, om vervolgens door te rijden naar Groesbeek. Onderweg maakte de koppeling van onze aanhanger echter sluiting waardoor de accu van de motor leeg liep. Het gevolg was dat als de motor stopte, deze niet meer aan de praat kwam. De enige remedie was dan ook aanduwen. Addy en ik hebben menig keer onze spierballen op de motor losgelaten. Maar eind goed, al goed. We kwamen uiteindelijk om 20.15 uur op de camping aan. Het was blubberig en het werd al donker. Nou, dat is ook een sport om in het donker je tentje op te zetten. Lampje erbij en aan de gang dan maar. Ellen kwam nog ‘effe bijschijnen’’. Uiteindelijk is het dan gelukt. We barstten ondertussen van de honger. Addy had van huis een portie Italiaans eten meegenomen. Die hebben we meteen naar binnen gewerkt, samen met een heerlijk wijntje. Het smaakte uitstekend. Er kwamen nog wat luitjes laat aan, maar rond 10.00 uur was dan toch de rust weergekeerd. De volgende dag, zaterdag, zou er een tourtocht worden gereden. Daarom hebben ik het niet zo laat gemaakt. Om
12.00 uur lag ik in de slaapzak.
Zaterdagmorgen wakker worden met regen op de tent en wetend dat je om 11.00 uur gaat toeren, nou daar wordt je niet vrolijk van. Waar ik in ieder geval wel weer vrolijk van werd, is het fantastische ontbijt dat voor iedereen klaarstond. Er was in een gezamenlijk ruimte een soort lopend buffet gemaakt, waar werkelijk alles te krijgen was. Van gekookte eitjes tot aan muesli toe. Zelf de beschuitjes en krentenbollen waren niet vergeten. Echt complimenten. De regen hield gestaag aan, maar wij deden met zijn allen net of zo,n buitje ons zeker niet deerde. Ondertussen waren er nog wat clubleden gearriveerd en druk doende om hun tent op te zetten. De regen veranderde ondertussen in miezelregen en ook dat werd minder, kortom het weer scheen mee te werken. Het werd steeds beter en tegen 10.45 uur was het dan ook droog en kwam er voorzichtig een zonnetje om de hoek kijken. Toen Gerard Kox de routebeschrijving aan een ieder uitgedeeld had, was het tijd om te starten. De club heet “Silverwing”, maar ik heb verdomd weinig Silverwings gezien. Er waren er maar enkele aanwezig . Verder heb ik Goldwings, BMW’s, Kawasaki’s, Harley’s enz. gezien. Wat nou Honda Siverwing Club? Toch vind ik de naam Honda Silverwing Club Nederland wel wat hebben, dus wat mij betreft blijft dat het ook zo. Tenslotte, “what’s in a name?” Het gaat meer om de clubleden en die zijn zeker oké. Het hele weekend is er een lekker relaxte sfeer geweest.
De route die wij hebben gereden was ongeveer 160 km lang en liep door gevarieerd landschap in en om Groesbeek. Ik schat zo halverwege de route zijn we gestopt bij café/restaurant “Sprok”, gevestigd aan de Waal bij Lent, voor een rustpauze en een lunch. Van te voren was aangegeven dat er een aantal Silverwing clubleden zouden komen lunchen in de Sprok. Nou dat heeft de bediening geweten. Er was niet genoeg personeel, dus liep de bediening gestrest al die hongerige motorrijders te bedienen. De afspraak was gemaakt, dat wanneer je een “Silverwing”-shirt zou dragen, je korting kreeg. Dat was al helemaal niet bij te houden voor de bediening, dus iedereen kwam in aanmerking voor de korting. Volgens mij hebben ze na ons vertrek de tent meteen weer dichtgegooid. Uitgeblust bleven ze met een gigantische puinhoop achter. Er werd voor gekozen om met z’n allen (op dat moment nog aanwezige motoren -35 stuks) gezamenlijk de rit verder te rijden . De tocht werd voortgezet dwars door Nijmegen, Arnhem en Velp. Met 35 motoren in colonne door deze steden op een zaterdag-middag? Het is niet moeilijk voor te stellen hoe dat ging. Achteraf bekeken nog aardig goed. De tourleiders stopten regelmatig om de achterblijvers de gelegenheid te geven weer aan te sluiten. Een korte pauze was er vervolgens bij kasteel Doorwerth. Kort na vertrek van de eerst groep aldaar kreeg Harry Mosmans een aanrijding met een gierwagen. Gelukkig viel de schade mee. Hijzelf had een kapotte knie en een opzwellende enkel en de motor was beschadigd aan het stuur en rempedaal. Het was niet zijn schuld. Toch zei hij : “dit is de eerste keer in al de jaren dat ik motor rijd dat ik een aanrijding krijg en dan ook nog gelijk met een strontkar. Mijn eer is hierdoor behoorlijk aangetast. Met een strontkar nog wel!!!”
Na aankomst op het kampeerterrein was alles al in gereedheid gebracht voor de barbecue. Er stonden twee grote branders en wederom meer dan genoeg van alles om er een gezellig en lekkere samenkomst van te maken.
De barbecue werd opgeluisterd met muziek van diskjockey La Bamba. Na de barbecue was er een loterij. Maarten de Graaf kreeg tijdens de loterij de pechprijs uitgereikt, omdat tijdens de tour bij het eerste de beste pompstation zijn motor het af liet weten en hij de fiets ook niet meer aan de praat kreeg. De koppeling was naar de knoppen. Tijdens zo’n rit is dat natuurlijk echt sneu. Die pechprijs was dus wel op zijn plaats. Verder was er nog een prijsje voor wie de mooiste Silverwing en de mooiste andere type motor had. Dirk won met zijn Silverwing en Erik won met zijn geïmporteerde Harley Davidson politiemotor. Heel terecht, want het zijn schitterende bikes. Toen was het tijd om de organisatoren Ellen en Fred te bedanken voor het geweldige weekend. Ellen kreeg een bloemetje en natuurlijk werden zij, haar man Fred en dochter Anouk door ons allen bedankt. Als absolute afsluiting van de barbecue maakte John Min nog bekend dat er in het bestuur een plaats vacant is. Deze mededeling geldt voor allen, ook voor de leden die niet aanwezig waren, dus WIE WIL???? De zaterdag werd beëindigd met een Karaoke. Er zijn heel wat “talenten” de revue gepasseerd. Eén stak er echter met kop en schouders boven uit. Liselotte blijkt een dijk van een stem te hebben. Ondertussen was het buiten behoorlijk afgekoeld, dus was het snel uitkleden en de slaapzak in.
Zondagmorgen na het ontbijt was het tent afbreken en vertrekken richting huis. Al bij al was het een weekend met een gouden randje. Nogmaals bedankt Ellen, Fred en dochter Anouk. Volgend jaar wordt het weekend gehouden in Warmenhuizen. De organisatie ligt dan in handen van John Min en als het effe kan, zijn Harry en ik er zeker weer bij.
Ineke Rimkus.
